Nee, wat jij schrijft is lekker boeiend
[Recent Entries][Archive][Friends][User Info]
[Lotte]
[Hera]
[A.]
[J & P]
[OINY]
Below are the 20 most recent journal entries recorded in the "Diesel" journal:[<< Previous 20 entries]
|
12:14 pm
[Link] |
Weer single
En dan ga je je toch afvragen: was het nou PMS of stiekem gewoon een voorgevoel?
|
|
01:12 pm
[Link] |
PMS
Lieve God, als u bezit over ook maar een gréintje medeleven, laat me dan alsjeblieft zo snel mogelijk ongesteld worden.
|
|
11:05 am
[Link] | Vanaf morgen ga ik voor het eerst echt helemaal officieel aan de slag als dierenarts. Gisteren kreeg ik gelijk tijdens het eerste gesprek te horen dat ze graag met me in zee gingen. De komende 4 maanden werk ik daarom 3 dagen per week in het verre Oosten: Enschede. Het is een pokke-eind weg (anderhalf uur met de auto) en normaalgesproken zou ik nog niet dood gevonden willen worden in die hoek van het land, maar hee, ik ga eindelijk doen waar ik al van droom sinds m'n 12e: werken als DIERENARTS!
Op dezelfde dag dat ik hoorde dat ik de baan in Enschede kreeg en de noodzaak tot het hebben van een auto dus opeens omhoog schoot, belde vriendin M. dat haar auto te koop staat: een peugeot 306, iets boven m'n budget, maar wel een betrouwbare, degelijke auto van m'n lievelingsmerk.
Sinds gisteren woont 'friend with benefits' J. in Zutphen: precies halverwege Enschede en Utrecht. Ze is vandaag begonnen met een nieuwe, zware opleiding dus de komende tijd gaat voor ons allebei behoorlijk druk, vermoeiend en stressvol zijn. Maar de tijd die we tot nu toe samen hebben doorgebracht was fijn en ik geloof dat we allebei wel een beetje moeite willen doen tijd voor elkaar vrij te maken. Ik betrap me er de laatste tijd wel eens op dat er een glimlach op m'n gezicht verschijnt als ik aan haar denk.
Vanmorgen kwam Luka me op bed feliciteren met m'n nieuwe baan. De lieverd heeft ter compensatie van mijn rammelende eierstokken haar eigen eierstokken maar aan het werk gezet. Tevreden showde ze languit op haar rug gelegen haar groeiende buik. Ik legde m'n hand op haar buik en voelde voor het eerst de kleintjes onder m'n hand bewegen.
Nieuw leven.
|
|
04:10 pm
[Link] |
Moderne techniek staat voor niks
Gisteren heb ik bewezen dat je ook ná je dertigste nog nieuwe dingen kunt leren. Bijvoorbeeld dat winkelwagentjes heel sneaky kunnen blokkeren als ze buiten een bepaalde straal rond de supermarkt worden gereden. Heel fijn, als je net van plan was met dat winkelwagentje even naar huis te rijden omdat het bomvol inkopen voor je feestje zit...
Call me stupid, maar ik had nog nooooooit van zo'n blokkeersysteem gehoord. Onschuldige, brave burger die ik ben, reed ik mijn overvolle wagentje dan ook doodgemoedereerd richting mijn huis toen opeens, KLOENK, de wagen op de rem schoot en ik het stuur vol in m'n maag kreeg. Daar stond ik dus, enige tientallen meters van de supermarkt verwijderd met een wagen die niet meer voor- of achteruit wilde. Verbaasd maar ook strontchagrijnig over dit staaltje moderne techniek ben ik uiteindelijk maar met hangende pootjes de supermarkt in gelopen, onderwijl met een schuin oog m'n boodschapjes in de gaten houdend. Want tja, ik woon toch in Overvecht en ook tuig lust wel een biertje.
Na mijn winkelwagentje weer de winkel in te hebben gereden, ben ik uiteindelijk maar al m'n inkopen te voet naar huis gaan sjouwen. En nu even graag een schouderklopje, want ik heb in slechts 2 keer lopen met 1 tas het volgende meegekregen:
- 6 kratjes bavaria
- 8 flessen wijn
- 5 flessen frisdrank
- brood en ontbijtspullen
- avondeten
- 3 zakken chips en nootjes
Zo, laat dat feest maar beginnen.
|
|
12:16 pm
[Link] |
Ik voel me nog helemáál niet oud!
M'n leukste verjaardagscadeautje tot nu toe: de ochtend na een met aardig wat biertjes gevierde verjaardag wakker worden en erachter komen dat je, ondanks je dertig jaren en je beruchte aanleg tot het ontwikkelen van katers, een minder grote kater hebt dan degene die naast je ligt!
|
|
11:20 am
[Link] |
Later als ik groot ben
'Sometimes the dreams that come true are dreams you never even knew you had'
Vroeger op de basisschool leefde ik toe naar de middelbare school. Misschien zou ik me daar minder vervelen, misschien zou ik daar meer vrienden maken. Het zou vast beter worden, op die middelbare school. Meer vrienden kwamen er wel, maar voor de rest viel 't eigenlijk vies tegen. Ik haatte de leraren, ik haatte m'n huiswerk, eigenlijk haatte ik de hele wereld met z'n regeltjes en verplichtingen. De enige reden dat ik nog íets aan school deed, was de gedachte dat ik dan tenminste zo snel mogelijk kon gaan studeren en op kamers kon.
Daar deed ik het voor op de middelbare school: snel m'n diploma halen om eindelijk iets te gaan studeren wat me leuk leek, wat ik al wilde doen vanaf de brugklas: diergeneeskunde. Het duurde uiteindelijk twee jaar voor ik ingeloot werd, maar toen had ik wel eindelijk het leven dat ik wilde. Meer vrijheid, een interessante studie, onafhankelijkheid... toch? Maar voor je geld altijd afhankelijk zijn van ouders en IBG werd ik al snel beu en het was ook wat jammer dat een leuk sociaal leven en goede studieresultaten niet echt te combineren waren. Met als gevolg dat in het begin m'n studie slachtoffer werd van mijn sociale leven en dat dat sociale leven er de laatste twee jaar van m'n studie bijna aan onderdoor ging.
Maar ach, het was voor een goed doel, want zelfs al op de middelbare school keek ik uit naar het moment dat ik zo rond m'n dertigste alles zou hebben waar ik altijd naar toe had geleefd: de leukste baan ter wereld, een koophuisje met m'n lief en een kind op komst. Vanaf m'n 23e wist ik ook met wie ik dat alles wilde delen: V. Jaren wist ik precies waar ik naartoe wilde, keek ik uit naar dat moment waarop m'n leven ein-de-lijk zou zijn zoals ik het wilde. M'n relatie met V. was veilig, vertrouwd; we waren zo zeker van elkaar en van wat we wilden dat het jarenlang eigenlijk nooit in m'n hoofd opkwam dat we misschien wel níet samen oud zouden worden.
En toen, toen ik bijna dat punt had bereikt waarop mijn leven voor m'n gevoel pas écht zou beginnen, viel de bodem onder m'n voeten vandaan. Twijfels over m'n studie, nog grotere twijfels over m'n relatie, met de voor iedereen intussen bekende gevolgen. Opeens stond mijn toekomstbeeld op losse schroeven, was dertig worden geen moment meer waarop alle puzzelstukjes in elkaar zouden vallen, maar een vooruitzicht om van in regelrechte paniek te raken. Het beeld dat ik van dit moment in m'n leven had gehad, kon haast niet verder afstaan van de situatie zoals die nu is: een studentenkamer in plaats van een schattig huisje, nog steeds geen baan als dierenarts (en zou die baan eigenlijk wel alles zijn wat ik er altijd van heb gehoopt?) en nog niemand in m'n leven waar ik oud mee wil worden, laat staan waarmee ik over kinderen na kan denken. Alles bij elkaar genoeg om een jaar lang als een berg tegen vandaag op te zien en tegen iedereen die 't maar wilde horen te roepen dat ik de hele dag in bed zou blijven liggen met m'n dekbed ver over m'n hoofd getrokken.
Dat m'n leven niet loopt zoals ik altijd gehoopt/gedacht heb, is nogal zwaar te verduren voor iemand die in bepaalde opzichten nogal autistisch en controlfreakerig is ingesteld, niet barst van flexibiliteit en makkelijker de negatieve kanten van het leven ziet. Terwijl ik het afgelopen jaar m'n best deed de puinhopen in m'n leven op te ruimen, zag ik voornamelijk wat er mis ging, wat ik kwijt was en wat ik fout had gedaan. Maar zo langzamerhand kan zelfs ik de positieve dingen in m'n leven niet meer ontkennen: m'n sociale leven bloeit als nooit tevoren; tot mijn grote verrassing blijkt het pispaaltje van vroeger opeens behoorlijk populair bij de vrouwen; ik verdien eindelijk mijn eigen geld; ik ben misschien wel voor het eerst in m'n leven echt tevreden met mezelf en ik geniet van de vrijheid en de leuke mensen en bezigheden in mijn leven.
Ik zal nooit zeker weten of ik vorig jaar de goede beslissing heb genomen en ik zal me altijd blijven afvragen wat er gebeurd zou zijn als V. en ik nog wel een kans hadden gehad. Maar het leven dat ik nu heb en alles wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt, had ik eigenlijk niet willen missen. En ik moet schoorvoetend toegeven dat sommige cliché's toch echt waar zijn: what doesn't kill you, really makes you stronger.
Ik ben er nog niet; een eeuwige optimist zal ik nooit worden en ik kan het nog steeds moeilijk vinden dat m'n leven nu niet is wat ik er jarenlang van verwachtte. Maar langzamerhand komt het besef dat er misschien wel iets beters voor in de plaats is gekomen. En dat besef maakt vandaag niet alleen tot een meer dragelijke dag dan verwacht, maar eigenlijk zelfs best een leuke dag.
Ik ben dertig... en het bevalt wel!
|
|
10:24 am
[Link] |
Mijn naam is Alfred
Gisteravond ben ik in een zeldzaam fanatieke bui als een schoonmakende wervelwind door ons huis gegaan. Gestofzuigd en gedweild, wc en keuken blinkend schoon, badkamer keurig aan kant en als uitsmijter zelfs het doucheputje ontstopt. Ik was zo fanatiek bezig dat ik, toen ik uiteindelijk om 12 uur m'n bed in rolde, nog ietwat hyper was en dus de slaap niet kon vatten.
Toen ik uiteindelijk in slaap viel, werd ik halverwege de nacht gewekt door een ijselijke gil van Luka die een feline indringer in de kamer met veel verbaal geweld weg probeerde te werken. Na dit intermezzo duurde de nacht nog maar erg kort en uiteraard ging de wekker weer veel te vroeg. Maar toen ik opstond, blonk de schoonheid van m'n huis me tegemoet en met de schuifpui de hele nacht open rook m'n kamer heerlijk naar een vroege lentemorgen.
Ik besloot de landelijke route naar mijn werk te nemen (om Voordorp en Tuindorp heen en langs De Bilt naar de Uithof) en alhoewel de zon niet scheen, was het toch duidelijk lente: een lage mist op de weilanden, de geur van vee en versgemaaid gras en overal krokussen en narcissen. Op m'n werk aangekomen, kreeg ik bij mijn cola light nog een gratis complimentje van de kantinejuffrouw: "Wat heb je een leuk petje op!".
Nu zit ik achter m'n bureau en verheug ik me op wat komen gaat: vanavond leuk bezoek, morgen en overmorgen twee leuke feestjes en zondag gezellig bijkletsen met m'n ouders en zussen die ik al te lang niet gezien heb.
En opeens realiseer ik me: ik ben vandaag zo vrolijk!
|
|
01:54 pm
[Link] |
Dank je, jij ziet er ook leuk uit vandaag
A18: "Goh, wat zie jij er opeens hip uit!"
ik: "Dat klinkt wel heel erg verbaasd hè"
A18: "Nee, maar het lijkt wel of je teveel met mij bent omgegaan!"
ik: "..."
A18: "Oh, nee, nee, zo bedoel ik het helemaal niet! Ik bedoel het veel aardiger, ik bedoel, normaal gesproken heb jij kleren aan die ik nooooooit aan zou trekken!"
ik: "..."
A18: "Je kunt zeker niet even vergeten wat ik net allemaal gezegd hebt, hè?"
|
|
01:30 pm
[Link] |
Ik heb zin in de lente!
Je bent van ver gekomen
Je hebt het ver gebracht
Dus als het even tegenzit
Bedenk dan wie het laatste lacht
Stap uit de schaduw
En loop in de zon
Kijk om je heen
En zie wat er komt
Je haalt uit elke nieuwe dag
Meer dan je ooit had verwacht
|
|
09:58 am
[Link] |
Rekensom
Gegeven:
Diesels vriendinnetje maakt 't uit (domme zet natuurlijk, maar daar gaat deze vraag niet over). Gevoelig als ze is, valt Diesel in 5 dagen 2.5 kg af waardoor ze nu nog 58 kg weegt.
Gevraagd:
Haalt ze haar verjaardag (13 april) nog?
|
|
03:02 pm
[Link] |
Acda en de Munnik - Geen hemelen beloven
Ik krijg m’n hoofd niet uit mijn handen
Iedereen, kom kijken naar de vrouw die het verloor
M’n hoofd niet uit mijn handen,
Maar drink wat, maak plezier en eet
Daar staat het er toch voor
Die schaal daar op de tafel
Dat is mijn hart gesmoord in
Wat zo mooi had kunnen zijn
Mn ziel zit in de glazen om me heen
Ik had ze haar gegeven
Maar ze bleken haar te klein
Je moet geen hemelen beloven
Als je zelf de weg niet weet
|
|
11:04 am
[Link] |
Boemeldeboemel
Soms is de verleiding erg groot om in een intercity te springen en alle shit achter je te laten. Gewoon, zomaar opeens in de trein springen, boeien waar hij heengaat en vooral niet uit het raam kijken naar hoe snel je gaat en hoe snel je alles achterlaat. Samen met iemand in de trein springen is nog fijner, zeker als je allebei wil ontsnappen uit de zooi waar je in zat. Maar soms gaat een intercity wel erg snel; je hebt geen tijd om afscheid te nemen van de plek waar je vandaan kwam en je hebt amper de tijd om je reisgenoot te leren kennen en erachter te komen of jullie eigenlijk wel in de goede trein zitten samen.
Zich dat realiserend sprong m'n treinmaatje gister bijna zomaar opeens uit de trein. Ze bezorgde me een hartverzakking maar gelukkig kon ik op 't nippertje haar hand grijpen en haar terug aan boord trekken. Maar er was al aan de noodrem getrokken en de flitsende intercity kwam met krijsende wielen en een prachtige vonkenregen tot stilstand. Daar stonden we, midden in een weiland, met achter ons nog net de rookpluimen in zicht van de puinhoop die we achterlieten en voor ons in de verte een onontgonnen stukkie heide met een flets winterzonnetje erboven. Op dat moment kwam er een boemeltreintje langsrijden en ik kon haar overreden nog een keer in te stappen.
Ik mis de intercity. Ik mis de comfortabele stoelen, de zekerheid van op de minuut af weten wanneer je op je eindbestemming komt en ik mis het karretje met versnaperingen dat zo nu en dan langs komt rijden. Zo'n boemeltrein is krakkemikkig, langzaam en lawaaiïg. Ik ben bang dat 'ie panne krijgt en dat we ergens stranden en het kost me moeite om erop te vertrouwen dat ook zo'n ouwe bak uiteindelijk z'n eindbestemming wel bereikt. Maar nu hebben we tenminste allebei wel de tijd om na te denken, om uit het raam te kijken naar wat we achterlaten en er rustig achter te komen of we inderdaad allebei naar dezelfde eindbestemming willen. Dus nu zitten we tegenover elkaar, op harde houten bankjes waarop lui achterover leunen geen optie is. Ik kijk naar haar blauwe ogen, die zo kunnen glinsteren als ze me aankijkt, maar die ook intens verdrietig en vertwijfeld kunnen kijken als ze naar buiten staart. Ik hou haar hand stevig vast en kan alleen maar hopen dat ze zo wil blijven zitten, samen. En vooralsnog staat er boven de coupédeur nog steeds in krijt geschreven:
"Eindbestemming: huisje op de hei".
|
|
08:55 pm
[Link] |
Dokter, ik ben ziek
Ik eet niet goed meer. Ik vergeet te eten en op 't moment dat ik eraan denk heb ik al zo'n pijn in m'n maag dat ik niet meer dan een paar happen wegkrijg. De kilo's vliegen er weer af volgens mij.
Ik slaap klote. Te kort vooral. Ik ben al twee dagen een uur later begonnen op m'n werk dan m'n bedoeling was en ik loop rond met wallen tot op m'n knieën.
Ik kan me niet concentreren. Op m'n werk komt er niks uit m'n handen en ik zit continu andere dingen te doen dan ik zou moeten doen.
Ik ben een gevaar op de weg. Regelmatig ben ik zo in gedachten verzonken dat ik hele stukken compleet op de automatische piloot rij.
M'n goede voornemen was om eindelijk eens afspraken te maken met m'n verwaarloosde vriendjes, maar het komt er maar niet van.
Het gaat, wederom, niet goed met me.
Of... juist wel...?
|
|
07:24 pm
[Link] |
Del Amitri - Roll to me
Look around your world, pretty baby
Is it everything you hoped it would be?
The wrong girl, the wrong situation
The right time to roll to me
Look into your heart, pretty baby,
Is it aching with some nameless need?
Is there something wrong
And you can't put your finger on it?
Right then, roll to me
And I don't think I have ever seen a soul so in despair
So if you want to talk the night through
Guess who will be there?
So don't try to deny it, pretty baby,
You've been down so long you can hardly see
When the engine's stalled and it won't stop raining
It's the right time to roll to me
|
01:18 pm
[Link] |
Mag ik van u in de categorie 'pijnlijke momenten'...
Je opeens realiseren dat je zojuist aan de telefoon in een drukke supermarkt hardop hebt gezegd dat 'vorig jaar met Oud en Nieuw de laatste keer was dat ik, V. en A18 seks hebben gehad'.
|
|
04:05 am
[Link] |
James Morrison - Undiscovered
You think that I wanna run and hide
I'll keep it all locked up inside
I just want you to find me
I'm not lost, I'm not lost
Just undiscovered
|
|
06:56 pm
[Link] |
De kapiteinspet
Dinsdagavond word ik opgebeld: als ik mijn opa nog levend wil zien, kan ik beter nu naar Winschoten komen. Ik twijfel even: ik heb net 10 uur gewerkt, ik heb geen tijd meer om langs huis te gaan om slaapspullen te halen, ik heb vanavond m'n laatste training van het jaar, ik heb morgenochtend een belangrijke afspraak op m'n werk; stervende mensen passen niet echt in m'n schema nu. Hoe wrang: het leven heeft mij volop in zijn greep terwijl mijn opa de greep op het leven aan het verliezen is.
's Avonds om een uur of 11 komen we aan. M'n opa ligt op bed en ik herken hem bijna niet. Ik heb hem een maand geleden voor het laatst gezien, voor ik naar Egypte vertrok. Opgegeven door de artsen, maar rechtop in zijn ziekenhuisbed en hopend dat hij z'n 87e verjaardag nog mee zou mogen maken. Vier weken later ligt hij thuis in zijn eigen bed, klaar om te sterven.
M'n zusje en ik komen zachtjes de donkere kamer binnen. Zijn ogen schieten open als hij m'n zus herkent. Hij knijpt in haar hand en daarna ook in de mijne als ik bij hem kom staan. Ik hou zijn hand vast, maar weet niet zoveel te zeggen. Wat zeg je tegen iemand die bezig is te sterven? Tegen iemand die nog helemaal niet dood wilde maar er nou eenmaal wel de leeftijd voor heeft? "Ja opa, je moet toch ergens aan doodgaan hè?"
Als kind weet je eigenlijk nooit wie je opa en oma nou echt zijn. Het blijven vaak vrij abstracte figuren; gewoon die oude mensen waar je met je ouders zo nu en dan naar toe gaat, waar je af en toe logeert, waar je meer verwend wordt dan thuis. Dat het ook echt mensen zijn, met hun eigen onzekerheden, twijfels, angsten, verwachtingen, teleurstellingen en overwinningen, dat realiseer je je veel later pas.
Mijn opa was niet de leukste opa toen ik klein was. Waar mijn andere opa gekke bekken trok, trok opa Bob een afkeurend gezicht als de kussens van de bank scheef kwamen te liggen door ons gestoei. Opa Bob was een trotse man, zeer gesteld op zijn Mercedes en de twee titels voor zijn naam. De kapiteinspet die hij droeg als we gingen varen met zijn andere trots, zijn boot, zette hij ook in het dagelijks leven eigenlijk nooit echt af. Muiterij was gewoon geen optie, met die pet in de buurt.
Opa Bob werd als jochie van 18 de oorlog ingestuurd. Hij overleefde, maar wat hij precies gezien en gedaan heeft, wist alleen hij. Terwijl mijn andere opa schreef over wat hem overkwam, stopte opa Bob de verschrikkingen van de oorlog zo goed mogelijk weg onder zijn kapiteinspet. Maar trauma's laten zich niet zomaar wegstoppen. Zo'n 60 jaar later haalde de oorlog hem in en opa Bob vocht opnieuw. Er zijn veel manieren waarop een opa voor een kleinkind menselijker kan worden, maar je opa zien huilen is wel een heel effectieve manier. De kapiteinspet verdween en een vriendelijke, lieve man bleef over.
Nu sta ik aan zijn stervensbed en met m'n mond vol tanden. De trotse, strenge opa uit mijn jeugd ligt in al zijn menselijkheid en kwetsbaarheid voor me en ik heb haast het gevoel dat ik iets zie wat ik niet mag zien. Als ik mijn hand uit de zijne losmaak en zeg dat ik hem morgen weer spreek, vraag ik me af of hij me gelooft. Ik mij niet echt namelijk.
De volgende ochtend zit m'n oma met haar hoofd gebogen, als een gewond vogeltje, naast hem aan zijn bed. Ze houdt met twee handen de arm vast die haar zo vaak heeft ondersteund. Wat moet er in haar hoofd omgaan nu? Ik dacht dit jaar dat ik doodging van verdriet omdat m'n relatie van 5 jaar op de klippen liep; hoe moet zij zich voelen nu ze de helft van zichzelf aan het verliezen is? Ik ga naast haar zitten en pak zijn hand, die niet meer terugknijpt. Ik kijk naar de bloeduitstorting op zijn hand van een infuus, die zich heeft uitgebreid als een paarse olievlek onder zijn gerimpelde huid. Zijn huid, 86 jaar oud, naast de mijne, zongebruind en rimpelloos. Een wereld van verschil, maar toch familie van elkaar.
Die nacht sterft mijn opa in de armen van mijn vader.
|
|
09:02 pm
[Link] |
Winterpann
Gisteren was het Winterpannfeest. Precies een jaar geleden was ik daar met V. We waren net gestopt met A18, ik was net vreemdgegaan met L. en m'n leven was één grote chaos. Het feest was desondanks leuk en één meisje sprong (vrij letterlijk) in het oog. Een kleine brutale opdonder was het, misschien niet de knapste meid van 't feest, maar opvallen deed ze. Haar acrobatische toeren waren amusanter dan die van de professionals op 't podium.
Een half jaar later lag m'n leven in duigen. Te laat gerealiseerd dat ik de vrouw van m'n leven had laten gaan; ze had net V. ontmoet. Ik ging naar het beachrugbytoernooi op Ameland en was vastbesloten om te scoren, om m'n verdriet en wanhoop in elk geval voor één weekendje naast me neer te leggen. En opeens stond ze weer voor m'n neus, die kleine brutale opdonder van een half jaar eerder.
Weer een half jaar verder. De scharrel, degene die ik zoende om maar iemand te zoenen te hebben is zoveel meer geworden. Maar V. houdt stevig vast aan haar nr. 1 - notering en ik weet niet hoe lang ik dit nog tegenover mezelf en haar kan verantwoorden. Ze weet van al m'n twijfels maar voelt toch veel meer voor mij dan ik voor wie dan ook kan voelen nu. We liggen in bed en ik zeg dat het niet eerlijk is. Na een hele lange stilte zegt ze: "zullen we er maar een punt achter zetten dan?". "Wil je dat?" vraag ik. "Nee, dat wil ik niet, maar ik denk wel dat het beter is".
Waarin kleine meisjes al niet groot kunnen zijn.
We zijn die avond niet meer naar het Winterpann gegaan.
|
|
07:46 pm
[Link] |
Het leven is niet eerlijk
Ik ben een pessimist. Een hele goeie kan ik wel zeggen. Ik ben een ster in mezelf de put in praten en een hele goede manier om dat voor elkaar te krijgen is door mijn leven te vergelijken met dat van anderen. Mijn favoriete persoon om mijn leven mee te vergelijken is V., want ik moet het mezelf natuurlijk wel zo moeilijk mogelijk maken.
Even een kleine opsomming. Zij heeft ons huis en zometeen een urgentieverklaring waarmee ze zowat elk willekeurig huurhuis in Utrecht kan krijgen (hmpf). Zij heeft een goede baan en geen schulden (grom). Zij heeft een serieuze relatie (hrmmrr). Zij heeft net een nieuw autootje (muf). En zij is deze week op wintersport (grmbl).
Conclusie: ik heb echt een zwaar kutleven.
Maarrrr... na m'n LJ-stukje van gister kan ik er echt niet onderuit om toch 1 positieve conclusie over mijn leven te trekken: tering, wat heb ik fijne vriendjes!
|
|
05:50 pm
[Link] |
Van de regen in de drup
En toen was ik weer terug in Nederland. Terug in de kou, terug op m'n werk dat niet leuk is, terug in het liefdesverdriet, terug in de regen. Egypte bleek een viaduct te zijn waar ik met m'n fietsje onderdoor reed; van de regen even in de droogte en toen weer in de regen. Letterlijk en figuurlijk. Na een korte periode van droogte is die regen opeens dubbel zo irritant. En dubbel zo opvallend. Had ik eerst amper meer door dat het regende, nu voel ik elke druppel vallen en ze komen echt van alle kanten kan ik je vertellen. Het miezert als ik de theepot zoek die nog bij V. blijkt te staan, het drupt na als ik Luka een kus geef, het plenst als ik het concert van Sarah Bettens in Paradiso op fabchannel.com bekijk, het onweert als ik langs een bepaalde wc in het UMC (m'n nieuwe werkgever) loop en ik krijg een wolkbreuk over me heen als ik een brief van V. lees. Regen is niet leuk en na 3 weken relatieve droogte besef ik opeens hoeveel en hoe vaak het hier regent. En hoeveel moeite ik doe die regen te ontwijken. Misschien wel te veel moeite soms.
Mijn agenda staat vanaf m'n terugkomst tot volgend weekend volgepland. Grotendeels met leuke dingen; feestjes, een concert, rugbytrainingen en -wedstrijden. Maar heel veel vrienden waartegen ik zo ongeveer sinds augustus al roep dat we snel eens moeten afspreken, staan nog steeds niet in m'n agenda. Gister viel me opeens wat op aan die vrienden: waarom zijn het allemaal 'oude' vrienden? Waarom zijn het bijna allemaal mensen die ik tegelijkertijd of samen met V. heb leren kennen? Waarom heb ik wel tijd voor m'n nieuwe rugbyvriendjes en -liefje? Een plotselinge vlaag van zelfinzicht (zeldzaam maar waardevol ;)) deed me realiseren dat ik ze als regen zag; een stel druppels dat ik liever ontwijk omdat dat gewoon veiliger is.
Een beetje doorgeschoten in m'n zelfbescherming heb ik nu dus al maanden m'n vriendinnetje dr. A niet meer fatsoenlijk gesproken terwijl ze net een nieuw huisje heeft gekocht. Heb ik vriendinnetje J. in Australië niet eens gevraagd hoe het gaat nu het uit is met haar en P. Heb ik Bitondochter L. en haar huisgenootje H. nog steeds niet uitgenodigd voor dat etentje in m'n nieuwe kamer. Heb ik met vriendinnetje A. na dat geslaagde ijsjes eten bij de sluis in de zomer geen drankje meer gedronken in de kroeg. Heb ik bestuursgenootje A. al in geen maanden meer gevraagd hoe haar nieuwe huisje bevalt en hoe het met de mannen staat. Heb ik vriendin M. nog steeds geen verjaardagscadeautje gegeven en gevraagd hoe het nou bevalt, 30 zijn. En heb ik met vriendinnetje A. (dat ook net een nieuw huis heeft) al tijden geen medische verhalen meer uitgewisseld.
Ik doe nooit aan goede voornemens, maar dit jaar wel. Jullie zijn geen regen, jullie zijn m'n vriendjes. Mijn welgemeende excuses voor de verwaarlozing. Zin om een keertje wat af te spreken?
|
[<< Previous 20 entries] |
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
diezzel's journal